Het Broeit

Als je de aarde beschouwt als een organisme dan staat alles op aarde met alles op aarde en met alles daarbuiten in verbinding. Dat zijn onbevattelijk veel verbindingen. Ofschoon ik de draagwijdte niet kan overzien geloof ik hier in sinds het lezen van het boek van Peter Westbroek, Ontdekking van de aarde.[1]

 

Heel veel mensen proberen naar vermogen greep te krijgen op die onbevattelijkheid en stellen daarom grenzen, zoeken onderwerpen, selecteren omgevingen en kiezen met wie ze willen optrekken om verder te verkennen en te leren. Oogsters, als ik ze zo even mag noemen, vormen daar het levende bewijs van. Wat dikwijls toeval lijkt, of een samenloop van omstandigheden, of synchroniciteit is veelal het gevolg van wat door die onbevattelijkheid aan verbindingen tot stand komt maar waarvan het ontstaan vaak moeilijk te doorgronden is. In dat knooppunt doe je altijd mee.

Voor de oogst van morgen is zo’n knooppunt waarbij het gaat over wat er tussen mensen ontstaat aan relaties, gedachten, invloeden, activiteiten. Voor de oogst van morgen is op zichzelf al oogst die ontstaan is omdat de aarde broeit. En het is geen toeval dat mensen die verbonden zijn met Voor de oogst van morgen met Voor de oogst van morgen verbonden zijn. Net zo goed als het geen toeval is dat Piet Hermus me mee trok in dit verhaal en dat mede hierdoor een basis ontstond voor de Stichting De AmerkantOp.

 

Oogsten is het al lang geworden.  Een (B)oerBurgerBos, een stervend bos, de contouren van een landbouwgebiedje nieuwe stijl en talloze contacten met mensen die me inmiddels dierbaar zijn en initiatieven die me inspireren. En geen glans zonder wrijving, dat is ook waar en inherent aan wat ik eerder schreef over kiezen en delen. Maar beweging en aandacht is er, we hebben niet stil gezeten en er is met energie afgetrapt.

 Tijdens een bijeenkomst met mijn leercirkel voorjaar 2019, toen we Gaia mochten ontmoeten en haar mooie verhaal mochten horen, hebben we samen met de mensen van de boerderij en de leergroep twee Kersenbomen geplant[2]. Ik geloof al heel wat jaren dat het vieren van het bloeien van Kersenbomen een manier is om goed met goede mensen in contact te komen en te blijven.

Het vieren van de Kersenbloei is denken aan de oogst van gisteren, de oogst van vandaag en de oogsten van morgen maar ook die van over overmorgen en daarna.

Dat vieren mocht dit jaar officieel niet meer. Dat was verdrietig voor Naoko Abe die juist dit jaar in april haarboek Sakura in Nederland uitbracht en wilde vieren en voor heel veel mensen die het juist essentieel vinden om de Hanami Sakura samen te beleven. Dit boek Sakura heeft alles in zich om bij Oogsters te passen.

 

Op 15 mei was ik even op de boekenafdeling van de Bijenkorf in Utrecht, het mocht weer. De sfeer in de Bijenkorf was onbeschrijflijk licht en de mevrouw van de boekenafdeling deelde in die lichtheid, blij weer mensen te ontmoeten en met passie haar werk te mogen doen. Zij had ervoor gekozen om het net uitgekomen boek Het huis met de kersenbloesem van de Koreaanse schrijfster Sun-mi Hwang prominent uit te stallen. Nooit eerder heb ik onder zulke bijzondere omstandigheden zo’n bijzonder boek gekocht. Nadat ik dat boek had gelezen dacht ik, denkend aan de Oogsters die ik beter ken: Dit boek gaat over de essentie van Voor de oogst van morgen.

 

Op 4 juni was de energieke (B)oerBurgerBos aftrap waar ik al even aan refereerde. Daar legde een Japanse jonge vrouw die sinds kort in Drimmelen woont uit wat voor grond zij in Nederland hoopt te vinden en hoe ze haar ervaringen met haar familie in Japan hoopt te kunnen delen. Ze had iets voor me meegebracht, iets met bloesem en oogst 2018 en mensen die dit stukje goed hebben gelezen en mij kennen snappen mijn ontroering en mijn geloof in verbinding en vooruitgang.

 

Er ligt nog een aarde voor ons.

 

Cedric Bousché

Juli 2020


[1] Auteur: Peter Westbroek. Uitgever: Balans 9789460035821Druk: 1 september 2012

[2] Vorig jaar plantte ik met de leercirkel twee kersenbomen op Boerderij Eyckenstein. Op deze boerderij is een Jersey koe Gaia die pleegmoeder is voor iedere Jersey stier die daar wordt binnengebracht. Die stiertjes worden na verloop van tijd gescheiden van Gaia en gaan dan de wei in om te groeien totdat ze geslacht kunnen worden. Uiteindelijk een soort win-win-win situatie. Gaia is dus een bijzondere koe die niet voor niets Gaia heet.